การพัฒนาทักษะการเทศนาตามหลักพุทธวิธีการสอนของสภาสามเณรวัดศรีนวล จังหวัดขอนแก่น

ผู้แต่ง

  • พระมหาสุรเชษฐ์ สุรธมฺมวาที (ทิบคูนอก) มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, วิทยาเขตขอนแก่น
  • อัจฉราพร ใครบุตร มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, วิทยาเขตขอนแก่น
  • พชรกฤต ศรีบุญเรือง มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, วิทยาเขตขอนแก่น

คำสำคัญ:

ทักษะการเทศนา, หลักพุทธวิธีการสอน, การฝึกอบรม, สภาสามเณร, สามเณร

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์คือ (1) เพื่อพัฒนาทักษะการเทศนาตามหลักพุทธวิธีการสอน ของสภาสามเณรวัดศรีนวล จังหวัดขอนแก่น (2) เพื่อประเมินความพึงพอใจต่อการพัฒนาทักษะการเทศนาตามหลักพุทธวิธีการสอน ของสภาสามเณรวัดศรีนวล จังหวัดขอนแก่น กลุ่มป้าหมายได้แก่สามเณรที่เป็นสมาชิกสภาสามเณรวัดศรีนวล จังหวัดขอนแก่น จำนวน 30 รูป เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย (1) ชุดฝึกอบรมการพัฒนาทักษะการเทศนาตามหลักพุทธวิธีการสอน ของสภาสามเณรวัดศรีนวล จังหวัดขอนแก่น (2) แบบประเมินความพึงพอใจต่อการพัฒนาทักษะการเทศนาตามหลักพุทธวิธีการสอน ของสภาสามเณรวัดศรีนวล จังหวัดขอนแก่น สถิติที่ใช้คือ สถิติพื้นฐาน ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard Deviation : S.D.) และค่า t-test แบบ Dependent ผลการวิจัยพบว่า (1) ผลการทดสอบก่อนการฝึกอบรมมีค่าเฉลี่ยที่ 65.10 และมีค่าเฉลี่ยหลังการฝึกอบรมที่ 73.00 เมื่อเปรียบเทียบผลการพัฒนาทักษะการเทศนาตามหลักพุทธวิธีการสอน ของสภาสามเณรวัดศรีนวล จังหวัดขอนแก่น ก่อนและหลังการฝึกอบรม พบว่าสามเณรที่เข้ารับการฝึกอบรมมีทักษะการเทศนาตามหลักพุทธวิธีการสอนที่สูงกว่าก่อนการฝึกอบรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (2) ความพึงพอใจที่มีต่อการพัฒนาทักษะการเทศนาตามหลักพุทธวิธีการสอน ของสภาสามเณรวัดศรีนวล จังหวัดขอนแก่น ภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ค่าเฉลี่ย 4.70 ด้านคุณธรรมจริยธรรมอยู่ในระดับมากที่สุด ค่าเฉลี่ย 4.80 ด้านการจัดกิจกรรมอยู่ในระดับมากที่สุด ค่าเฉลี่ย 4.72 ด้านเนื้อหาอยู่ในระดับมากที่สุด ค่าเฉลี่ย 4.57

เอกสารอ้างอิง

กิตติชัย พินโน และคณะ. (2558). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ไชยวัฒน์ อารีโรจน์. (2558). การพัฒนาแบบฝึกทักษะการพูดรายงานการศึกษาค้นคว้าสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and Arts), 8(2), 1824–1841.

ธนู ทดแทนคุณ, & กานต์รวี แพทย์พิทักษ์. (2552). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. โอเดียนสโตร์.

นภดล จันทร์เพ็ญ. (2557). หลักการใช้ภาษาไทย. เจเนซิส มีเดียคอม.

ประสิทธิ์ กาพย์กลอน และคณะ. (2557). การเตรียมเพื่อการพูดและการเขียน. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

พระจรูญ จนฺทูปโม และคณะ. (2563). รูปแบบการพัฒนาการเทศนาของพระสงฆ์จังหวัดสมุทรปราการ. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 9(2), 274–287.

พระปลัดประเทือง ปุญฺญูธโร (ผลบุญ). (2562). ศึกษาการจัดกิจกรรมการเผยแผ่ธรรมะของพระสงฆ์ในเขตอำเภอหนองวัวซอ จังหวัดอุดรธานี [วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา]. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระปลัดสุรพล นิปุโณ (มุททารัตน์). (2561). การพัฒนาพระนักเทศน์ต้นแบบจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ [ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ]. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พิสมร ชูเอม. (2561). การพัฒนาความสามารถในการพูดของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ด้วยการใช้เทคนิคเพื่อนคู่คิด [วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนภาษาไทย]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ฟองจันทร์ ยิ่งสุข และคณะ. (2554). หนังสือเรียนรายวิชาภาษาไทย. อักษรเจริญทัศน์.

มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2537). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในองค์การ. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

วีรเกียรติ รุจิรกุล. (2554). ศิลปะการพูด. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

สมเกียรติ วัฒนาพงษากุล และคณะ. (2559). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

อุทัย หิรัญโต. (ม.ป.ป.). หลักการพูดในที่ชุมชน. โอเดียนสโตร์.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-29

รูปแบบการอ้างอิง

สุรธมฺมวาที (ทิบคูนอก) พ., ใครบุตร อ., & ศรีบุญเรือง พ. (2026). การพัฒนาทักษะการเทศนาตามหลักพุทธวิธีการสอนของสภาสามเณรวัดศรีนวล จังหวัดขอนแก่น . Journal of Buddhist Education and Research (JBER), 12(S1), 176–186. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jber/article/view/297616