การพัฒนารูปแบบสื่อการเรียนการสอนภาษาอังกฤษทางสังคมศึกษาสำหรับพระภิกษุสามเณร
คำสำคัญ:
การพัฒนาการสื่อ, สื่อการเรียนภาษาอังกฤษ, ภาษาอังกฤษทางสังคมศึกษาบทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ ประกอบด้วย 1) เพื่อศึกษารูปแบบสื่อการเรียนการสอนภาษาอังกฤษทางสังคมศึกษาสำหรับพระภิกษุสามเณร 2) เพื่อศึกษาผลสัมฤทธิ์สื่อการเรียนการสอนภาษาอังกฤษทางสังคมศึกษาสำหรับพระภิกษุสามเณร 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจในการใช้สื่อการเรียนการสอนภาษาอังกฤษทางสังคมศึกษาสำหรับพระภิกษุสามเณร โดยใช้กระบวนการวิจัยแบบผสมผสาน ประกอบด้วย การวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) เป็นวิธีการวิจัยเชิงสำรวจความคิดเห็นเกี่ยวกับการพัฒนารูปแบบสื่อการเรียนการสอนภาษาอังกฤษทางสังคมศึกษาสำหรับพระภิกษุสามเณร จากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 250 คน/รูป การเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) มีการสัมภาษณ์เชิงลึก จำนวน 12 คน/รูป และสนทนากลุ่มจำนวน 11 คน/รูป และการวิจัยเชิงปฏิบัติการ (Action Research) มีการเก็บรวบข้อมูลจากผู้ร่วมกิจกรรมพระภิกษุสามเณร จำนวน 50 คน/รูป โดยคัดเลือกจากพื้นที่ 1 ใน 10 โรงเรียนในจังหวัดเชียงใหม่ ผลการวิจัยพบว่า 1) รูปแบบการศึกษาส่วนใหญ่เน้นแนวทางการพัฒนาทักษะ โดยมีผู้เรียนเข้าปฏิบัติกิจกรรมในสถานการณ์จริง และการสื่อสาร รูปแบบเน้นการรู้จักการแก้ปัญหาอย่างต่อเนื่อง 2) ผลการทดสอบก่อนการใช้สื่อการเรียนการสอนและหลังการสื่อการเรียนการสอนภาษาอังกฤษทางสังคมศึกษาสำหรับพระภิกษุสามเณร แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ 0.05 และ 3) ผู้ให้ข้อมูลส่วนใหญ่ เน้นไปที่สื่อการเรียนการสอนเพื่อเป็นแนวทางในการสอนของสังคมศึกษา และพัฒนาสื่อต้องมีกระบวนการในการทำความเข้าใจจากตัวผู้เรียนเพื่อให้เชื่อมโยงการสร้างคู่มือ
เอกสารอ้างอิง
คนึงรัตน์ งามเกียรติขจร (2560). “บทเรียนโฟนิกส์เพื่อเสริมสร้างทักษะการรู้หนังสือภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1”. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนภาษาอังกฤษ. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ดวงเดือน แสงชัย (2533). การสอนภาษาอังกฤษระดับประถมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
แทนพันธ์ เสนะพันธุ์บัวใหม่ (2555). “พฤติกรรมที่เหมาะสมของพระสงฆ์และรูปแบบในการใช้ประโยชน์อินเทอร์เน็ตเพื่อกิจการพระพุทธศาสนา”. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาอังกฤษ. บัณฑิตวิทยาลัย: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธนวัฒน์ อรุณสุขสว่าง (2557). “ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสามารถ ในการใช้ภาษาอังกฤษตามทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 6 เขตพื้นที่ การศึกษามัธยมศึกษา กรุงเทพมหานคร เขต 2 เพื่อรองรับการเข้าสู่ประชมคมอาเซียน”. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นงสมร พงษ์พานิช (2554). “การศึกษาปัญหาของการพูดภาษาอังกฤษในการ สื่อสารด้วยวาจาของนิสิตคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตศรีราชา ตุลาคม 2550 ถึงกันยายน 2551”. รายงานวิจัย. คณะมนุษยศาสตร์: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
แพง ชินพงศ์ (2564). มจร.เปิดหลักสูตร “มหาพาเรียนอังกฤษ”. สืบค้นข้อมูลจาก https://mgronline. com/qol/detail/9600000005000 [22 กันยายน 2564]
เลิศ เกสรคำ (2541). ไวยากรณ์และเทคนิคภาษาอังกฤษ. กรุงเทพมหานคร: บริษัทซีเอ็ดยูเคชั่นจำกัด.
วีรยุทธ พงษ์ศิริ (2560). “รูปแบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนากับชาวต่างชาติของพระสงฆ์ ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่”. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 8(2): 34-43.
อนุศักดิ์ สมิตสันต์ (2540). การบริหารวิชาการ. กรุงเทพมหานคร: ภาควิชาการบริการการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อำภา บุญช่วย (2540). การบริหารงานวิชาการในโรงเรียน. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 Authors

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

