Digital Leadership Factors Affecting Teaching Competency of Teachers in the Artificial Intelligence Era in Opportunity Expansion Schools under the Office of Uttaradit Primary Educational Service Area 1

Authors

  • Nattawat Laisakorn Naresuan University, Phitsanulok, Thailand
  • Thipparat Sittiwong มหาวิทยาลัยนเรศวร, พิษณุโลก, ประเทศไทย

Keywords:

Digital Leadership, Teaching Competency in the AI Era, Artificial Intelligence

Abstract

This quantitative research aimed to: (1) examine the level of school administrators’ digital leadership, (2) investigate teachers’ instructional competency in the artificial intelligence (AI) era, (3) analyze the relationship between administrators’ digital leadership and teachers’ instructional competency, and (4) develop a predictive equation of digital leadership factors influencing teachers’ instructional competency in the AI era in Opportunity Expansion Schools (OES) under the Uttaradit Primary Educational Service Area Office 1. The sample consisted of 242 teachers, determined using the Krejcie and Morgan sample size table. Data were collected through a five-point Likert-scale questionnaire. The data were analyzed using mean, standard deviation, Pearson’s product–moment correlation coefficient, and multiple regression analysis. The results revealed that: (1) administrators’ digital leadership was at a high level overall, with visionary leadership showing the highest mean score, while systematic improvement showed the lowest mean score, though still at a high level; (2) teachers’ instructional competency in the AI era was also at a high level overall, with the highest mean score in creating and using AI-based innovative instructional media, and the lowest mean score in learner analysis and research for instructional development; (3) administrators’ digital leadership and teachers’ instructional competency were positively correlated at a very high level (p < .01); and (4) three digital leadership factors—systematic improvement (X4), visionary leadership (X1), and digital-age learning culture (X2) significantly predicted teachers’ instructional competency in the AI era (p < .05). The predictive equations were as follows:

Unstandardized Score ํY = 0.597 + 0.245(X1) + 0.236(X2) + 0.289(X4)

Standardized Score Z = 0.374(X4) + 0.286(X1) + 0.246(X2)

References

กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2565). แผนปฏิบัติการด้านปัญญาประดิษฐ์แห่งชาติเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (พ.ศ. 2565–2570). สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ

กระทรวงศึกษาธิการ. (2567). นโยบายและจุดเน้นของกระทรวงศึกษาธิการ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ.

กิตติ สมอุ่มจารย์. (2568). ภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษากับการพัฒนาการเรียนรู้ยุคดิจิทัล. วารสารการทดสอบและการประเมินทางการศึกษาระดับชาติ, 6(1), 1–16.

จุฬาลักษณ์ พรหมอุบล. (2564). อิทธิพลของภาวะผู้นำเชิงเทคโนโลยีของผู้บริหารสถานศึกษาที่มีผลต่อความสามารถในการใช้เทคโนโลยีในการจัดการเรียนการสอนของครูในโรงเรียนจังหวัด

สุราษฎร์ธานี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุราษฎร์ธานี ชุมพร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ชวัลวิทย์ พิณเขียว, และ ตรัยภูมินทร์ ตรีศวร. (2568). ภาวะผู้นําดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผล

ต่อสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพัทลุง. วารสารเสฏฐวิทย์ปริทัศน์, 5(1), 432–443.

ณัฐพล เมฆเคลื่อน และ ทิพรัตน์ สิทธิวงศ์. (2568). ความสัมพันธ์ระหว่างการยอมรับการใช้งาน เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์กับความพึงพอใจ ในการทำงานในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขต พื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบูรณ์ เขต 2. JAE: Journal of Applied Education, 3(2), 71-82.

ทัตพงศ์ พานทองคำ และ ทิพรัตน์ สิทธิวงศ์. (2568). แนวทางการบริหารทรัพยากรทางการศึกษา เพื่อส่งเสริมระบบนิเวศการเรียนรู้ยุคปัญญาประดิษฐ์ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่ การศึกษามัธยมศึกษาเลย หนองบัวลำภู. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์, 7(2), 135-148.

ทิพาวรรณ จงประเสริฐ และธารารัตน์ มาลัยเถาว์. (2568). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการปฏิบัติงานของครูในโรงเรียนกลุ่มเครือข่ายพัฒนาการศึกษาแม่สาย–เวียงพางคำ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต 3. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย (สพบท.), 7(3), 158-170.

นงเยาว์ เรืองบุญส่ง, ธีรังกูร วรบำรุงกุล, และ เริงวิชญ์ นิลโคตร. (2568). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการยุคปัญญาประดิษฐ์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชลบุรี ระยอง. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(3), 85–98.

นพฤทธิ์ ยิ้มนรินทร์. (2567). ระดับและแนวทางการส่งเสริมครูด้านปัญญาประดิษฐ์แบบรู้สร้างในการการจัดการเรียนรู้ดิจิทัลของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุโขทัย เขต 2 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร.

บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.

ผาณิตา เมฆเคลื่อน และ ทิพรัตน์ สิทธิวงศ์. (2568). ความต้องการจำเป็นและแนวทางการพัฒนาระบบนิเวศ การเรียนรู้ดิจิทัลในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบูรณ์ เขต 2. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 8(3), 182-183.

พิชญุตม์ มีเครือ, สุชาดา นันทไชย, และ พร้อมพิไล บัวสุวรรณ. (2568). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำดิจิทัลกับการส่งเสริมความตระหนักรู้จริยธรรมปัญญาประดิษฐ์ในโรงเรียนขนาดใหญ่พิเศษแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการ วิจัย และนวัตกรรม มสธ., 5(1), 39.

มนัสพงษ์ เก่งฉลาด. (2566). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับสมรรถนะหลักของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 1 (การศึกษาค้นคว้าอิสระศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยพะเยา.

รพีพัฒน์ ชูเมือง และ ทิพรัตน์ สิทธิวงศ์. (2568). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความพร้อมในการใช้เทคโนโลยี

ปัญญาประดิษฐ์ของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิจิตร. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 8(32), 593-607.

วรรณนภา จำเนียรพืช. (2564). ภาวะผู้นำทางเทคโนโลยีของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อทักษะครูในศตวรรษที่ 21 ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 3 จังหวัดพระนครศรีอยุธยา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.

วัชระ จตุพร. (2567). การพัฒนาภาวะผู้นำยุคดิจิทัลเพื่อการบริหารสถานศึกษาในยุคการเปลี่ยนแปลงที่พลิกผันของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาภาคเหนือตอนบนของประเทศไทย. วารสารนวัตกรรมการบริหารการศึกษา, 7(1), 48–64.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุตรดิตถ์ เขต 1. (2566). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐานพ.ศ. 2566–2570 (ฉบับทบทวน). กลุ่มนโยบายและแผน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุตรดิตถ์ เขต 1.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2567). AI การประยุกต์ใช้ AI ในการจัดการเรียนรู้: ตัวอย่างแนวปฏิบัติของต่างประเทศ. บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.

สุพัตรา ปากดี. (2566). แนวทางการประยุกต์ใช้ปัญญาประดิษฐ์ (AI) ในการจัดการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

Ahmad, S. F., Alam, M. M., Rahmat, M. K., Mubark, M. S., & Hvder, S. I. (2022). Academic and administrative role of artificial intelligence in education. Sustainability, 14(3).

Anderson, R. E., & Dexter, S. L. (2005). School technology leadership: An empirical investigation of prevalence and effect. Educational Administration Quarterly, 41(1),

49–82.

Cronbach, L. J. (1970). Essentials of psychological test (5th ed.). Harper & Row.

Dillman, D. A., Smyth, J. D., & Christian, L. M. (2014). Internet, phone, mail, and mixed-mode surveys: The tailored design method (4th ed.). Wiley.

Firuz Kamalov, Santandreu Calonge, D., & Gurrib, I. (2023). New era of artificial intelligence in education: Towards a sustainable multifaceted revolution. Sustainability, 15(16).

Ge, Z., & Hu, Y. (2020). Innovative application of artificial intelligence (AI) in the management of higher education and teaching. Journal of Physics: Conference Series, 1533(3), 032089.

Goncalves, B. F. (2024). Integration of artificial intelligence in teacher training: Training to innovate in the digital age. Proceedings of the International Conferences on E-Learning and Digital Learning 2024 and Sustainability, Technology and Education 2024, 161-173.

Hamzah, N. H., Nosir, M. K. M., & Wahab, J. A. (2021). The effects of principal’s digital leadership on teachers’ digital teaching during the COVID-19 pandemic in Malaysia. Journal of Education, 8(2), 216–221.

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.

Luckin, R., Holmes, W., Griffiths, M., & Forcier, L. B. (2016). Intelligence unleashed: An argument for AI in education. Pearson Education.

Mon, B. F., Wasfi, A., Hayaineh, A., & Slim, A. A. (2023, August 14–16). A study on role of artificial intelligence in education [Conference session]. 2023 International Conference on Computing, Electronics & Communications Engineering.

Schleicher, A. (2018). Educating learners for their future, not our past. OECD Education.

Tammets, K., & Ley, T. (2023). Integrating AI tools in teacher professional learning: A conceptual model and illustrative case. Frontiers in Artificial Intelligence, 6, 1255089. https://doi.org/10.3389/frai.2023.1255089

UNESCO. (2021). AI and education: Guidance for policy-makers. United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization.

Published

2026-09-22

How to Cite

Laisakorn, N., & Sittiwong , T. (2026). Digital Leadership Factors Affecting Teaching Competency of Teachers in the Artificial Intelligence Era in Opportunity Expansion Schools under the Office of Uttaradit Primary Educational Service Area 1. Journal of Buddhist Education and Research (JBER), 12(3), 1062–1077. Retrieved from https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jber/article/view/291443

Similar Articles