The Development of a Self-Efficacy Measurement Tool and an Assessment Framework for Academic English-Speaking Ability among EFL Pre-Service Teachers

รัญญา จิตต์อาจหาญ; พิชชารีย์ เกาะน้ำใส

ผู้แต่ง

รัญญา จิตต์อาจหาญ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ประเทศไทย
พิชชารีย์ เกาะน้ำใส คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ประเทศไทย

คำสำคัญ:

Self-efficacy, Academic English speaking, Instrument development, EFL pre-service teachers

บทคัดย่อ

ความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษเชิงวิชาการและการรับรู้ความสามารถของตนเองในระดับสูงเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับนักศึกษาครูสาขาภาษาอังกฤษเป็นภาษาต่างประเทศ (EFL) อย่างไรก็ตาม เครื่องมือที่เจาะจงต่อบริบทซึ่งประเมินทั้งสมรรถนะการปฏิบัติและความเชื่อในความสามารถของตนเองยังคงมีอยู่อย่างจำกัด ดังนั้น การศึกษานี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) พัฒนาแบบประเมินความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษเชิงวิชาการที่เน้นการปฏิบัติ (Academic English-Speaking Assessment: AESA) และ (2) พัฒนาและตรวจสอบความตรงเบื้องต้นของมาตรวัดการรับรู้ความสามารถของตนเองในการพูดภาษาอังกฤษเชิงวิชาการ (Self-Efficacy in Academic English-Speaking Scale: SE-AESS) สำหรับนักศึกษาครูสาขาภาษาอังกฤษเป็นภาษาต่างประเทศ AESA ได้รับการปรับใช้จากกรอบการประเมินตามสภาพจริงที่เสนอโดย O’Malley และ Pierce (1996) และเกณฑ์การให้คะแนนการพูดเชิงวิเคราะห์ที่พัฒนาโดย Syahidah และ Umasugi (2021) ส่วน SE-AESS สร้างขึ้นบนพื้นฐานทฤษฎีการรับรู้ความสามารถของตนเองของ Bandura ครอบคลุมทั้งการรับรู้ความสามารถของตนเองในการพูดภาษาอังกฤษเชิงวิชาการและแหล่งที่มาทั้งสี่ประการ ได้แก่ ประสบการณ์ความสำเร็จ ประสบการณ์จากการสังเกตผู้อื่น การชักจูงด้วยคำพูด และสภาวะทางร่างกายและอารมณ์ ความตรงเชิงเนื้อหาของเครื่องมือทั้งสองได้รับการประเมินโดยผู้เชี่ยวชาญสามท่านด้านจิตวิทยาการศึกษา การสอนภาษาอังกฤษ และภาษาศาสตร์ประยุกต์ ผลการศึกษาพบว่า SE-AESS มีความตรงเชิงเนื้อหาในระดับดีเยี่ยม โดยมีค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) อยู่ระหว่าง 0.80 ถึง 1.00 ในขณะที่ AESA มีค่า IOC อยู่ระหว่าง 0.88 ถึง 0.93 การวิเคราะห์ความเที่ยงพบว่าองค์ประกอบด้านการรับรู้ความสามารถของตนเองในการพูดภาษาอังกฤษเชิงวิชาการมีความสอดคล้องภายในอยู่ในระดับดี (α = 0.851) ในขณะที่องค์ประกอบด้านแหล่งที่มาของการรับรู้ความสามารถของตนเองมีความเที่ยงอยู่ในระดับปานกลาง (α = 0.554) เครื่องมือทั้งสองผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำทางจิตมิติสำหรับการพัฒนาเครื่องมือในระยะเริ่มต้น แม้ว่าค่าหลังจะสะท้อนถึงลักษณะหลายมิติและเชิงประสบการณ์ของโครงสร้างตัวแปรดังกล่าว AESA และ SE-AESS ร่วมกันเป็นกรอบที่ครอบคลุมสำหรับการประเมินทั้งสมรรถนะการพูดภาษาอังกฤษเชิงวิชาการที่สังเกตได้และความเชื่อด้านการรับรู้ความสามารถของตนเองของผู้เรียน เพื่อพัฒนาความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษเชิงวิชาการของนักศึกษาครูสาขาภาษาอังกฤษเป็นภาษาต่างประเทศในบริบทอาเซียนและพหุวัฒนธรรม เครื่องมือเหล่านี้อาจมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการประเมินและการออกแบบการเรียนการสอน

คำสำคัญ: การรับรู้ความสามารถของตนเอง, การพูดภาษาอังกฤษเชิงวิชาการ, การพัฒนาเครื่องมือ, นักศึกษาครูสาขาภาษาอังกฤษเป็นภาษาต่างประเทศ

เอกสารอ้างอิง

Bachman, L. F., & Palmer, A. S. (2010). Language assessment in practice: Developing language assessments and justifying their use in the real world. Oxford University Press.

Bandura, A. (1986). Social foundations of thought and action: A social cognitive theory. Prentice Hall.

Bandura, A. (1994). Self-efficacy. In V. S. Ramachandran (Ed.), Encyclopedia of human behavior (Vol. 4, pp. 71–81). Academic Press.

Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. W. H. Freeman.

Bandura, A. (2001). Social cognitive theory: An agentic perspective. Annual Review of Psychology, 52, 1–26.

Brown, H. D. (2012). Principles of language learning and teaching (6th ed.). Pearson Education.

Brown, H. D., & Abeywickrama, P. (2019). Language assessment: Principles and classroom practices (3rd ed.). Pearson.

Chang, P., Zhou, L., & Zhang, L. J. (2024). The roles of task-specific self-efficacy and enjoyment in EFL learners’ development of speaking CALF: A longitudinal study. System, 127, Article 103539.

Creswell, J. W. (2018). Educational research: Planning, conducting, and evaluating quantitative and qualitative research (6th ed.). Pearson.

Dörnyei, Z., & Taguchi, T. (2010). Questionnaires in second language research: Construction, administration, and processing (2nd ed.). Routledge.

Eckes, T. (2015). Introduction to many-facet Rasch measurement: Analyzing and evaluating rater-mediated assessments. Peter Lang.

El-Hmoudová, D. (2015). Developing speaking skills through task-based learning. Procedia – Social and Behavioral Sciences, 197, 219–223.

Fulcher, G. (2010). Practical language testing. Hodder Education.

Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2019). Multivariate data analysis (8th ed.). Cengage Learning.

Maddux, J. E. (2018). Self-efficacy: The power of believing you can. In J. E. Maddux (Ed.), Self-efficacy, adaptation, and adjustment (pp. 3–35). Routledge.

Kitikanan, P., & Sasimonton, P. (2017). The relationship between English self-efficacy and English learning achievement of L2 Thai learners. LEARN Journal, 10(1), 149–164.

Koo, T. K., & Li, M. Y. (2016). A guideline for selecting and reporting intraclass correlation coefficients for reliability research. Journal of Chiropractic Medicine, 15(2), 155–163.

Lin, Y., Mohamad, M. B. T., & Mahmud, M. I. (2025). Exploring the relationship between classroom English proficiency and teacher self-efficacy among polytechnic EFL teachers. Arab World English Journal, 16(2), 80–95.

Luoma, S. (2004). Assessing speaking. Cambridge University Press.

McNamara, T. (1996). Measuring second language performance. Longman.

Mills, K., Pajares, F., & Herron, C. (2006). A reevaluation of the role of anxiety: Self-efficacy, anxiety, and their relation to reading and listening proficiency in foreign language learning. Foreign Language Annals, 39(2), 276–295.

Nguyen, T. T. M., & Habók, A. (2022). Developing and validating a self-efficacy questionnaire for CEFR A2 level EFL learners. MEXTESOL Journal, 46(2), 1–17.

O’Malley, J. M., & Pierce, L. V. (1996). Authentic assessment for English language learners: Practical approaches for teachers. Addison-Wesley.

Prada, J. (2010). Effects of a family program on perceived caregiving behavioral self-efficacy (Master’s thesis). Chulalongkorn University.

Rahimi, M. (2007). Self-efficacy, attribution, and achievement in English as a foreign language. Journal of Applied Linguistics, 10(2), 119–137.

Schunk, D. H., & DiBenedetto, M. K. (2020). Self-efficacy and human motivation. In Advances in motivation science (Vol. 7, pp. 153–179). Elsevier.

Siriporn, C., Intaraprasert, C., & Akkakoson, S. (2017). Factors affecting English speaking ability of Thai undergraduate students. Journal of Asia TEFL, 14(3), 507–521.

Siritararatn, N. (2013). English self-efficacy beliefs of EFL low proficiency graduate students. Academic Journal of Interdisciplinary Studies, 2(3), 461–468.

Sirithes, P., Intaraprasert, C., & Akkakoson, S. (2019). Thai EFL learners’ willingness to communicate in English: The roles of speaking self-efficacy and anxiety. PASAA, 56, 1–30.

Suharja. (2022). The relationship between self-efficacy and speaking performance of EFL students. Journal of English Language Teaching, 11(1), 45–54.

Syahidah, W., & Umasugi, R. (2021). Developing an English-speaking assessment rubric for academic purposes. Journal of English for Academic Purposes, 54, 101041.

Tavakol, M., & Dennick, R. (2011). Making sense of Cronbach’s alpha. International Journal of Medical Education, 2, 53–55.

Tilfarlioglu, F. Y., & Cinkara, E. (2009). Self-efficacy in EFL: Differences among proficiency groups and relationship with success. Novitas-ROYAL, 3(2), 129–142.

Tschannen-Moran, M., & Hoy, A. W. (2001). Teacher efficacy: Capturing an elusive construct. Teaching and Teacher Education, 17(7), 783–805.

Tschannen-Moran, M., & Hoy, A. W. (2007). The differential antecedents of self-efficacy beliefs of novice and experienced teachers. Teaching and Teacher Education, 23(6), 944–956.

Wang, C., Kim, D.-H., Bong, M., & Ahn, H. S. (2013). Examining measurement properties of an English self-efficacy scale for English language learners. International Journal of Educational Research, 59, 68–79.

Weigle, S. C. (2002). Assessing writing. Cambridge University Press.