การพัฒนาความปลอดภัยของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในจังหวัดอุดรธานี

อนุวัฒน์ พันธุสัน; พิมพ์พร  จารุจิตร์

ผู้แต่ง

อนุวัฒน์ พันธุสัน มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี
พิมพ์พร จารุจิตร์ มาหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี

คำสำคัญ:

คำสำคัญ: การพัฒนาความปลอดภัยในสภานศึกษา, โรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา, แนวทางการพัฒนาคววามปลอดภัย

บทคัดย่อ

การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็นของการพัฒนาความปลอดภัย ของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในจังหวัดอุดรธานี 2) เพื่อหาแนวทางการพัฒนาความปลอดภัย ของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา 3) เพื่อประเมินแนวทางการพัฒนาความปลอดภัย ของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในจังหวัดอุดรธานี การวิจัยแบ่งออกเป็น 3 ระยะ เป็นระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed Method Research) ระยะที่ 1 ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็นของการพัฒนาความปลอดภัย ของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในจังหวัดอุดรธานี กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ ผู้บริหารสถานศึกษา จำนวน 27 คน และครูผู้สอน จำนวน 324 คน รวมทั้งสิ้น จำนวน 351 คน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถาม มีความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.99 ระยะที่ 2 หาแนวทางของการพัฒนาความปลอดภัย ของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในจังหวัดอุดรธานี ใช้วิธีการสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้างผู้ให้ข้อมูล จำนวน 3 คน ระยะที่ 3 ประเมินแนวทางการพัฒนาความปลอดภัย ของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในจังหวัดอุดรธานี โดยการเลือก แบบเจาะจง ผู้เชี่ยวชาญจำนวน 5 คน วิเคราะห์ข้อมูลจากการสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้างผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันโดยรวมอยู่ในระดับมาก และสภาพที่พึ่งประสงค์โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ค่าความต้องการจำเป็นโดยร่วมอยู่ระหว่าง 0.201 – 0.221 2) แนวการพัฒนาความปลอดภัย ของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในจังหวัดอุดรธานี มีทั้งหมด 6 แนวทาง 3) การประเมินแนวทาง ในด้านความเหมาะสม ด้านความเป็นไปได้ และด้านความเป็นประโยชน์ โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุดทุกด้าน

คำสำคัญ: การพัฒนาความปลอดภัยในสภานศึกษา, โรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา, แนวทางการพัฒนาคววามปลอดภัย

เอกสารอ้างอิง

กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน (2554). พระราชบัญญัติความปลอดภัย อาชีวอนามัย และ สภาพแวดล้อมในการทำงาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน.

กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา. (2563). รายงานสถานการณ์ความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาและข้อเสนอเชิงนโยบาย. กรุงเทพฯ: กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.).

กระทรวงศึกษาธิการ. (2564). คู่มือการดำเนินงานความปลอดภัยสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.

ธีรยุทธ เมืองแมน. (2566). การพัฒนาระบบการบริหารจัดการความปลอดภัยในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 1. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิตสาขาวิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.

นพพล วิบูลวงค์. (2566). การประเมินโครงการสถานศึกษาปลอดภัยของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากำแพงเพชร. การศึกษาค้นคว้าอิสระ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.

บุญชม ศรีสะอาด. (2556). วิธีการทางสถิติสำหรับการวิจัย เล่ม 1. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงทพฯ: สุวีริยาสาส์น.สำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ. (2543). นโยบายและแนวทางการจัดตั้งโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553). (2564). คู่มือการดำเนินงานความปลอดภัยสถานศึกษา กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.

. (2556). คู่มือข้อปฏิบัติและมาตรการในการรักษาความปลอดภัยในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองเด็กแห่งชาติ (2546). พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. 2546. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองเด็กแห่งชาติ.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา (2560). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561–2580 และแผนการศึกษา

แห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

สุชีรา ใจหวัง (2562). การศึกษาการจัดการความปลอดภัยในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่

การศึกษามัธยมศึกษา เขต 1. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุนีย์ ประจันทรจำนนง. (2566). แนวทางพัฒนาการบริหารสถานศึกษาปลอดภัยในยุคดิจิทัล (Digital) ของสถานศึกษาในเขตชายแดนไทย-เมียนมา กลุ่มโรงเรียนพบพระ-วาเลย์-รวมไทย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตาก เขต 2. การศึกษาค้นคว้าอิสระ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.

อารี จำปากลาย. (2561).ประชากรและสังคม 2561 ความอยู่ดีมีสุขในสังคมไทย : ความฝันหรือความจริง. สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล. นครปฐม: เดือนตุลา

Guskey.T.R. (2000). Evaluating professional development. CA : Corwin Press.

Li, C., & Ho, X. (2016). School safety and child health after the Lushan earthquake (Unpublished report). Name of Institution.

Likert, R. (1961). New Patterns of Management. New York: Mcgraw-Hill Book Company.